‘n Derde van my lewe gelede het ek vir twee jaar in die buiteland gewoon. Eers in ‘n huis wat na ou bierblikkies en warm stof geruik het en waarvan die voordeur nie kon sluit nie. Al was dit in ‘n baie vreemde deel van die stad was dit tog veilig. Ek het ‘n redelike goeie werk gehad, lekker vriende en genoeg Afrikaans om my ‘n leeftyd te hou. Maar iets het bly knaag.

Die huis met die stukkende voordeurslot het agter gebly na net ses maande en ‘n nuwe huis is gesoek en gekry, kompleet met blommetjies muurpapier en ‘n moerske groen en blou blom geverf teen die sitkamer dak. Hierdie buurt was op die oog af beter. Hier was selfs ‘n tipe buite huisie in die agterplaas, so ‘n entjie weg van die huis. Die huisie is skoongemaak en bo-op die rou sement vloer het stukke matte lêplek gekry. Saam het die makkers gespaar en ‘n dromstel gekoop, twee elektriese kitaar en ‘n klankversterker, ‘n amp. Aspirant musikante het hier in die buiteland geskaaf aan iets. Die Nigeriese bure moes soms kla oor die dromme, maar daar was nooit regtig probleme met hulle nie. Die onderduimshede aan hulle kant van die draad was dalk aansienlik erger as die geplof van ‘n oningestelde dromstel en die amateurs wat daarop sit en skopslaan. Hier het ons selfs wortels in die tuintjie gegroei. Die wortels was groter as wat ek ooit kon dink mens aan die buitewyke van ‘n stad kon groei. Daar was nog meer Afrikaans, wat my nog langer sou hou as een leeftyd En tog het iets bly knaag.

So het die huis met die blom teen die dak en die nors bure ook agterweë gebly en is ingeruil vir ‘n baie stywe lip plekkie in ‘n baie aangename gedeelte van die stad. Hierdie huisie was byne nuut. Twee slaapkamers in plaas van vier, maar net ek en my liefde wat tussen hierdie mure gebly het. Van tyd tot tyd was daar inwoners wat kom bly het vir ‘n paar maande op ‘n slag, maar dit als was ‘n avontuur. Dit was in daardie buurt, gedurende die laaste ses maande van my verblyf in die vreemde stad wat teen daardie tyd al my huis geword het, waar ek vriende gemaak he twat ek tot vandag nog gereeld sien. Afrikaanse mense. Daar kon ek bly, met genoeg Afrikaans om my twee leeftye te hou, maar die knaag het al deurgeknaag.

Dit was my vasteland wat my so om die nek beetgehad het. Dit was nie net die taal nie. Die taal was net die aas, die spreekwoordelike wortel voor ‘n aspirant liedjieskrywer se neus. My siel wou weer Afrika reën ruik en die blouste lug in die hele wêreld sien. My hart wou weer in harmonie klop met die hoeters en toeters van die land aan die Suidpunt waar hy gebore is. Die geknaag is lankal oor en die liggies op die alarmstelsel paneel is inderdaad ‘n klein prys om te betaal.

http://www.youtube.com/user/vonkvph

Die kat piepie reuk trek my soos ammoniak tussen die sinus holtes. Nadat ek my bewussein herwin het en weer deur my eie oë kon sien besef ek dat my liewe sentjie kat sy boude in die rigting van die dekodeerder gedraai het en dit gemerk het. Dit was ‘n seen by die ongeluk, want dit is nou al twee jaar wat ek nie sateliet televisie in die huis het nie. Aangesien my kombuistafel my kantoor is is die versoeking net te groot om heeldag en aldag net voor die televisie te lê en stories kyk. Daar sal nie ‘n steek werk gedoen word nie, die kitare en my skryfboek sal stof vergader en gebruiklik twee keer per week afgestof word deur die bediende wat haar pad deur die huis maak met die oranje lap in die hand.

Die feit dat SABC omtrent nooit iets lekker het om te kyk nie en ek al meeste van dei Terminator flieks meer as een keer gesien het, stele k net nie meer belang om die televisie aan te skakel nie, behalwe natuurlik vir my swakheid saens. House. Wanneer die kabouter in die bed is skop ek en vroulief die skoene uit, blaas die laaste diep asem van die mal dag uit ons borskaste en draf sommer maklik 4 episodes van House deur. Dokter House is nie jou gewone dokter nie en sal waarskynlik onder gewone omstandighede nie ‘n werk gehad het nie. Die storie is briljant en die aande wat ons nie House kyk nie, voel dit asof ek iets mis. Daar het my iets opgeval tydens die tweede laaste episode wat hulle gewys het. Die musiek. Dis briljant. Elke reeks en elke storie het musiek by om die gevoel en die emosie na die kyker oor te dra. Hierdie musiek gryp jou om die keel, vryf jou oor jou wang en vluister goed in jou oor wat jou oë anders laat kyk en jou hart anders laat klop.

Iewers in kantore in die binneste van die film maatskappye sit daar musiekmense. Musiekmense wat ‘n reeks se musiek kies. Daardie werk is van opperste belang. Kan jy jouself net indink hoe dit moet wees om musiek te absorbeer wat net heeltemal verkeerd is vir dit wat jou oë inneem? Ek vermoed op een of ander vlak sou dit geweldig steurend gewees het. Iets sou verkeerd gewees het en jy sou dalk nie jou vinger daarop kon sit nie. Miskien is dit hoekom sommige reeks net nêrens gaan nie. Die musiek is dalk verkeerd. Miskien eendag wanneer ek groot is skaf ek dalk weer ‘n dekodeerder aan en aktiveer my diens. Ek sal hom met iets moet smeer om my seuntjie kat weg te hou. En wat maak ek met my êriël?

Die Blomkind musiekvideo is klaar geskiet. Hier’s ‘n paar foto’s van dag een se scenes. Daar volg nog aand foto’s en vanoggend vroeg se strand foto’s…

Teen die tyd dat die ink op hierdie baldsy een geword het met die papier, het ons reeds ‘n musiekvideo geskiet. Die musiekvideo behels ‘n vriend se jonger sussie, die kamera operateurs van Johannesburg, ‘n ou klavier en ‘n draagbare cd spelertjie. Elkeen van die komponente is redelik maklik bekombaar, behalwe vir die klavier. Die opdrag van die platemaatskappy is om ‘n ou klavier in die hande te kry wat ons in die see kan sit indien nodig, maar ook kan uitbrand aan die einde van die projek. Ek begin rondbel.

My eerste oproep is aan Jacques Arendt van BayFM. Hy wys my in die rigting van die super cool Kevin Mattheus van Tempo Musiek, wat my op sy beurt na Theo die klavier stemmer verwys. Theo wys my op sy beurt na Riaan, ook ‘n klavier stemmer. Riaan is geweldig vriendelik en ek verduidelik presies wat ek nodig het. Hy het wel ‘n klavier wat ons kan gebruik, een wat wag om gerestoureer te word. Ek deel hom mee dat ons waarskynlik die klavier gaan uitbrand en ek hoor hoe sy binneste kreukel en vou en toe darem ingee. Ons kan die klavier koop.

Dit voel aardig om ‘n musiek instrument met so baie towerkragte soos ‘n klavier sommer summier uit te brand. My vrou troos darem dat dit in die naam van kuns geskied, so dit word verskoon. Hendrix het sy kitaar op die verhoog aan die brand gesteek en Jerry Lee Lewis ‘n klavier. Ek voel beter. My buurman bel om ‘n draai te maak. Terwyl ek opstap na sy huis tussen die bome bly die brandende klavier in my gedagtes. Ek deel die storie met buurman en soos hy nou maar is, het ‘n storie oor klaviere.

Sy storie gaan oor ‘n fenomeen wat redelik gewild was in vroeër jare. Dit was in die vorm van ‘n kompetisie. Op die veld staan drie klaviere. Aan die agterkant van die klavier, omtrent ‘n meter weg, is daar ‘n muurtjie opgerig met ‘n vierkantige gat in, omtrent so groot soos ‘n HAT woordeboek. Aan die anderkant van elke klavier, ‘n span mans van so drie tot vier sterk. Die doel van die uitdaging is redelik eenvoudig. Die span wat sy klavier eerste heeltemal deur die vierkantige gat kry, wen. Huh? Ja, elke span het ook ‘n tienpond hamer tot sy beskikking. Een ou slaan met alle mag terwyl sy spanmaats die stukke wat van die klavier afkom deur die gat stoot. Afgryslik hoor ek mense dink. Die waarheid is darem dat al drie klaviere so erg beskadig was van binned at hulle enigste lot die ashoop was en dat hierdie vorm van vermaak darem laaste glorie aan die instrumente sou gee. Alles in die naam van vermaak dink ek skielik by myself en ‘n parallel tref my teen die voorkop soos ‘n stuk Noorweegse Salm.

Is al wat kunstenaar en vermaaklikheidster nie besig om so hard as moontlik hul eie stukkie klavier eerste deur ‘n get the druk in die hoop om eerste anderkant uit te kom nie? Is ons almal nie ook besig om heilige deeltjies van onsself op te offer om ons klaviere deur die gat te kry nie?

Ek voel selfs beter oor die moontlikheid dat ons later hierdie week ‘n klavier gaan uitbrand. Ek troos myself dat dit darem alles in die naam van kuns sal geskied.

Hulle raak so oud omdat stres nie veel van ‘n rol in hul lewens speel nie. Alhowel dit ‘n klein groepie mense is in vergelyking met die res van die samelewing wonder ek tog soms hoekom ons die plot mis. En as ons dan weet wat die antwoord is, hoekom mis ons dit nogsteeds? My buurman en sy vrou lyk soos ou hippies. Hulle bly op die plaas langsaan, maar ons huise is sien en stap afstand van mekaar af. Hulle is klein bietjie jonger as my ouers, maar lyk tien jaar jonger. Hulle lewe eenvoudig. Hulle ry ‘n ou bakkie en ‘n ou motorfiets waarmee hulle op rallies gaan as die ou BMW wat al oor die 500 000 kilo’s op die klok het, werk. My buurman skud net sy kop as hy sien hoe mense geld najaag. Hy lewe eerder eenvoudig op sy plasie en lewe actually. Hul begroting is so uitgewerk dat hulle Saterdae midddae by die country pub net af in die straat gaan lunch. Hy drink ‘n bier of twee en sy klein vroutjie waarskynlik ‘n glas wyn. Om die waarheid te sê, ek het haar nognooit iets sien drink nie. Mmm…

Gister oggend word ek wakker met ‘n nek wat woes verslaap is. Dis nie die kussing nie, ons het vrek nice kussings. Dis omdat ek waarskynlik stywe nek gelê en slaap het heelnag. Vir wat? ‘n Besigheids besluit het my tussen slaap en opstaan vir die natuur wat roep, met ‘n stywe nek gelaat. Vir wat? Sou die besluit vinniger kon kom as ek net vas geslaap het? Sou ek met die antwoord opgestaan het as ek net rustig en diep geslaap het? Definitief. Nou sit ek half moeg van min slaap EN met ‘n stywe nek. En die antwoord is nog nie op die tafel nie en dis oggend nommer twee. Ek moet stort, chiropractor toe en dan weer kom sit en dink. Maar ek kla nie. Want ek sit nie in ‘n kantoor met ‘n baas wat oor my skouer loer en wonder wat ek heeldag doen nie. Al betaal ek nog nie myself so goed nie, is ek darem my eie baas.

Gister was ek vir ‘n foto shoot vir die cd omslag. Dis die tweede shoot. Die eerste een was ‘n fiasko. Ek los dit daar. Soos die foto’s uitgekom het, veral die een wat ek hier insit…gee ek myself oor aan die planeet en sy/haar sin vir humor. Ek surrender soos die Britte sê. Voolgende week begin ons die nuwe album druk en versprei. Ons skiet die eerste musiek video en die album gaan rakke toe. Dis die eerste keer in drie jaar wat ek ‘n album vrystel. Dis tyd. Dit het die laaste drie jaar gevoel of ‘n stuk van my doodgegaan het sonder vernuwing. Maar dit was ‘n deurmekaar tyd.

Ek’s terug met ‘n baie lekker album. Ek’s terug met baie meer lewens ervaring. Hierdie jaar gaan ons dinge roer, hopelik sonder stywe nekke!

Lekker naweek! Gaan slaap vas en diep…stywe nek het niemand nog iets in die sak gebring nie!

AK

Ek maak ‘n vinnige draai by Die Woordfees in Stellenbosch die 7de Maart. Kom loer gerus in!

Ons Kaapse cd launch vind plaas op die 10de Maart by Die Boer in Durbanville. Gaan beloer www.dieboer.com en book vir die geleentheid. Gaan groot sports wees.

Ons gaan die KKNK slaan van die 1ste April tot die 8ste April. Nog nie die hele line-up nie, maar sal dit publish sodrae k meer info het.

Dan speel ons die Jakaranda Fees in Pretoria op die 28ste April. Gaan loer gerus op www.jacarandafees.co.za vir meer inligting oor die fees.

Chekjouda!

AK

Ek is dankbaar dat ek vir die eerste keer in my lewe regtig vry is van die korporatiewe rompslomp. Van nou af is dit 100% kreatiwiteit. Kreatiwiteit en tegnologie. Ek sal eerder gaan visvang vir ‘n lewe voor ek weer agter iemand anders se lessenaar inskuif…en ek hou nie van visvang nie!

Met ‘n moeilike jaar agter die rug is ek positief oor die nuwe jaar, die nuwe jaar wat nou al ‘n volle dag oud is. ‘n Nuwe jaar wat nog haar eie voete probeer vind in die stof van die chaos wat reeds besig is om te gaan lê. Met elke jaar kom daar net nog nuwe dinge en dis baie exciting om te sien watse nuwighede ons gaan tref hierdie jaar.

Ek sien uit na nuwe name in die musiek arena. Ek sien uit na nuwe songs deur Jack Parow. Nog ‘n fenomeen uit die Wes Kaap en veral die Durbanville omgewing. Durbanville is een van die groot broeiplekke vir nuwe opkomende, breinverskuiwende kunstenaars. Die Noordelike voorstede het al geboorte gegee aan groot name. Interessant hoe dit elke jaar iemand nuuts oplewer wat gewoonlik redelik groot gaan.

Sterkte met alles wat jy hierdie jaar aanpak. Wees lief vir die mense om jou en sê vir hulle hoe jy voel terwyl hulle nog leef. Moenie wag om vir iemand na aan jou te sê hoe jy voel nie. Lees tussen die lyne. Dink nuwe denke, ry ‘n ander pad werk toe. Luister Jack Parow al is dit nie jou cup of tea nie. Maak jou kop bietjie oop vir iets nuuts. As jy nie kan bekostig om met vakansie te gaan hierdie jaar nie, lees ‘n nuwe boek en gaan op holiday in jou kop.

Maak 2010 jou jaar…verhuur jou huis aan die sokker malles en gebruik die geldjies om Zanzibar toe te gaan vir ‘n week. Of gaan kamp in Moz. Probeer ‘n nuwe stukkie tegnologie. Kyk uit oor die veld en sê dankie. Oorreed jou baas dat dit moontlik is om van die huis af te werk met huidige tegnologie tot ons beskikking.
Hou julle oë oop vir die nuwe cd wat in Maart vrygestel word. Hy’s klaar opgeneem en gaan deur die finale meng proses. Ons skiet musiek videos hierdie maand wat binnekort die kanala sal tref. If all else fails…stig ‘n band!

Abel Kraamsaal