Paar Gig datums voor ons met die Lentetoer afskop…

5 Augustus – Die Boer, Durbanville (vol band)
6 Augustus – Balke, Worcester (vol band)
7 Augustus – Dorpstraat, Stellenbosch (vol band)

Hou julle oë oop vir die afskop van die Lentetoer In Bloemfontein die 26ste Augustus by Die Aasvoëlklub! Nog datums volg…

Ek dink so ver terug soos Adam. Verbeel jou die boom wat die twee jonges van geëet het was nie regtig ‘n appel nie, maar ‘n boom wat jou bewussein so effens verskerp en jou redenasies effens verder vat. Miskien het Adam en Eva sit en filosofeer oor die heelal en wat hulle hier in die tuin doen en met ‘n magtige knal van gewaarwording bevind hul hulself in ‘n penarrie, want eweskielik verstaan hulle als. Iets moes sin maak. Amper soos wanneer ‘n man of vrou soos in die flieks in protective custody geplaas word. Dalk het hulle te veel inligting gehad en hulle moes iewers heen geskuif word.

My gedagtegang beur na musiek, die enigste kanaal wat ek regtig volkome verstaan. Wat mense maak musiek skryf, wat my maak musiek skryf. Skrywers regdeur tyd het al gewriemel en geworstel met tyd as subteks en steeds weet ons bitter min daarvan. Miskien is dit omdat tyd gladnie bestaan nie en dt juis lui tot ons onvermoë om dit vas te pen en te definieer as tasbare entiteit. Ek vermoed die konsep van tyd is net daar om orde te handhaaf onder dïe wat oor die algemeen sukkel met vrye denke. Kan jy jou die chaos verbeel as daar een oggend, geen spesifieke tyd op die horlosie, aangekondig word dat tyd nie regtig bestaan nie? Ek vermoed ook dat so ‘n uitlating dieselfde uitwerking op die mensdom sal hê as wat die uitlating dat die bybel slegs ‘n versameling fabels is. Dalk het die mensdom die konsep van tyd nodig om hulself te orden, te verstaan en sin te maak van verandering. Veral aangesien die enigste konstante in die lewe wel verandering is.

Die uiters vreemde, dog interessante, gedagte dat die een mens op aarde wat die konsep van tyd werklik die heel beste verstaan, in ‘n rolstoel sit en deur ‘n rekenaartjie praat. ‘n Superbrein, vasgevang in die liggaam van ‘n invalide. Ek vermoed Stephen Hawking is heel moontlik die moderne Adam.

“Die afstand tussen tyd” doen baie goed. Die eerste druk is reeds uitverkoop na net bietjie meer as ‘n maand op die rakke. Dis goeie nuus vir vorentoe, want ons het nog gladnie begin met die aggressiewe bemarkingsveldtog wat beplan is nie.

Ek mis die band vanaand en skiem dit sou woes lekker gewees het om my longe te staan en uitgil terwyl Wayne en Noddy die lug inkleur met die dromme en die Fender Bass. Emile is in Turkye, so die aanvallige Nikki op die klawers sou ‘n wonderlike toevoeging gewees het tot die rehearsal. Waarskynlik in die sweterige warm Corner Bar rehearsal kamer in Durbanville.

Onmiddellike planne? Gedog ek hoor iemand vra. Daar is hope planne. Vir die volgende 3 maande gaan ek effens onder die radar wees met besigheids belange wat my volle aandag geniet. Van Augustus af kan julle ‘n paar vet shows met die band en ‘n paar sonder die band verwag. Ek maak ‘n draai in die Kaap waar ons Dorpstraat se nuwe venue op die plaas speel.

Die res van die posting is nou-net ingesluk deur ‘n verkeerde knoppie en ek het vergeet wat ek daar geskryf het…Ek sal weer update…klompie shows volg in die lente…selfs vol band show in die Kaap…by Bloemendal Restaurant…solo in Nieu Bethesda en super spesiale show in PE teen einde September…

Arrie warrie maats! Tyd is ons priester…ons leermeester.
AK

Ek, getroue en die geliefde soek die nuwe habitat van die verhoog waar ek my verskyning oor ‘n uur moet maak. Aangekom kry ek die worsmasjien gevoel. Die een hoopvolle bestuig die houtplanke en doen presies wat hy of sy wil hê die mense moet sien en hoor. ‘n Musiekveiling waar sommiges hul prys kry en ander se reserwes net nie gehaal word nie. By die piepieplek buite die arena moet ek en die geliefde eers die langpad se ystee terug in die stelsel sit en maak ‘n draai by die opslaan toilette buite die hekke. Geliefde is eerste en kom uit met ‘n frons wat glimlag. “Dis darem nie lekker om ouer te word nie”. Hierdie toilette raak ‘n baie belangrike gedeelte van jou oorlewing by laatnag rock feeste, maar hier, helder oor dag in die bakkende son is dit net ‘n manier om van ongemaklik na effens meer gemaklik te gaan. Johrne kom om die draai en ons groet soos ou vriende wat aan verskillende kante van die Karoo boer. Dis moer lekker om hom te sien. ‘n Welkome gesiggie na die afwesigheid. My maag voel al beter.

My beurt breek aan om deur die worsmasjien te gaan en die onthou kom terug. Die strak gesigte wat van vroegoggend tot laat aand jou en al die ander soldate aanstaar. Almal binne omrol-en-kruip afstand van dievnaaste boerie, pannekoek, roosterkoek en halfliter bier. Al wat kort is ‘n swemplek vir die gaste. So druk jy die een song na die ander deur die worsmasjien en jy draai al hoe harder aan die slinger om die bestanddele deur te kry tot in die derm van die see van gesiggies voor jou. Dit voel of daar gate in die derm is, want die woorde val op die grond. Dit voel onvermydelik. Deur die gespartel kyk ek af na die lysie songs wat ek aan die voorste linies van verdediging geplaas het, maar ek besef ek sal van hulle moet laat terugval, anders gaan hulle voos wees teen die aanslag. Die barometer word omgebuig soos ‘n wasnaald wat in die son gelê het. Ek lok reaksie uit met ‘n aander benadering, maar die gesiggies lyk dieselfde. Met die laaste skoot van die laaste kannon volg ek die trappies weg van die slagveld af. Amor Vittone staan aan die onderpunt. Reg om die nasie te pak met nostalgie en oorwinning terwyl Joost in die BBP tent die van der Westhuizen kinders vermaak.

Later, toe die son en maan al skofte geruil het, sit ek en die geliefde op ‘n stoep waar ons sitvlakke al telke male gemak gevind het weg van die gedruis van die ooms en tannies met die botox gesigte. Die witwyn is salf vir die siel en dien as voorbereiding vir die rock&roll wat met die maan se draai aankom, laataand, wanneer botox al slaap. Kitare huil, dromstelle staan parmantig en slaan note die nag in. Die verhoog lê vol druppels sweet en as jy opkyk van die druppels sweet af is daar musiek dissipels met toe-oog glimlagte op. Dis hier waar ek wil bly. Dis hier waar ek sal wil doodgaan eendag. Dis hier waar ek my soldate sal instuur om in die voorste linies te gaan handskud met die gesiggies wat die musiek hoor en voel. Dis hier waar ‘n klankoorlog in ‘n wonderskone woud verander. Kompleet met dwergies, feetjies en towerstokkies vol klank. Die volgende oggend is ons weer in die getroue silwer terug na ons stoep toe. Kom volgende jaar is ons weer daar. Met nuwe soldate.

Afgesien van die kleure is daar ook van vroeg af nuwe klanke en geluide. Nie noodwendig nuwe klanke wat nog nooit gehoor is nie, maar vars klanke. Klanke wat ook nou-net wakker geword het uit ‘n lang hibernasie. Die oggend gaan van doodstil tot ‘n kakofonie van klanke soos die voëls en ander diere hul vere en pelse begin regskud vir die dag wat voorlê. So ook gebeur dit dat nuwe klanke, dalk nie noodwendig splinternut nie, maar vars klanke, ons oordromme tref. Hierdie klanke ontstel soms ons ore, maar as dit nie ‘n indruk maak nie sou dit dalk maar net soos ‘n geritsel geklink het.

“Die Antwoord” is op almal se lippe en die land gons oor die skokkende lirieke, die aanstootlike video materliaal en die “kommen” kunstenaars. So byna asof die hele land dink Yo-Landi Vi$$er, Ninja en DJ Hi-Tek is in die werklike lewe dieselfde mense. Nou kyk, wanneer Ninja in ‘n onderhoud sêhy het in sy inner zefness ingetap, is dit dalk presies wat hy gedoen het om iets so kontroversieel op die planke te sit. Afgesien van die hoekoms en die waaroms van presies hoe hulle dit gedoen het om basies die hele wêreld te laat regop sit en die son te sien opkom, het hulle dit inderdaad reggekry.

Waar in die verlede het ‘n Suid-Afrikaanse outfit ‘n musiek video op Youtube gesit en binne weke byna twee miljoen kykers geahd? Hierdie tendens gebeur skaars wanneer daar ‘n nuwe Britney Spears video die luggolwe van die wêreld se wydste web tref. Geen wonder die hele wêreld van musiek he teen oggend eweskielik vroeg uit die vere gespring en die son anders sien opkom een oggend nie. Daar was ‘n ou klank met ‘n nuwe gevoel. Rep en roer. Onderhoude word toegestaan, klein gigs wat die groep beplan draai uit om honderde en later selfs duisende mense te lok. Dit als binne die bestek van ‘n paar weke.

Koos Kombuis spreek sy mening uit in die koerante en word op sy beurt tereggestel, gestenig vir sy verkramptheid volgens ‘n ander joernalis. Hier maak dit nie eens saak of die musiek vieslik is nie, dit maak nie saak hoeveel aanstoot dit gee nie. Die feit is eenvoudig. Wanneer daar hierdie tipe opspraakwekkendheid is in die musiekmark, dan het jy die rooi kolletjie in die middel van die veerpyltjie bord getref. Elke musikant wil met elke nuwe album net een oggend wakker word en die nuus moet gons oor die produk. So gons dat jy nie winkel toe kan gaan sonder om uitgeken te raak nie.

Hierdie gebeur nie oornag nie. Ninja, of soos hy vroeër bekend gestaan het as Max Normal, kom al ‘n lang pad. ‘n Goeie tien jaar pad. Oornag sukses? Weereens voel dit so, maar die tendens bewys homself net weer. Soos Theuns Jordaan een aand gesê het, “Dit het my sewe jaar geneem om ‘n oornag sukses te word”. Sukses is soms ‘n lang pad en voor jy jouself kom kry het jy aan die einde van daardie pad gekom en is jy by jou bestemming. Rep en roer.

Ons betree die verhoog. Wayne en Noddy neem stelling in. Emile is reeds in posisie. Soos ‘n wonderlike droom gaan die aand verby en ek kan min detail onthou. Niks te doen met te veel rooiwyn of tequila nie. Alles te doen met die euforia van die aand. Die energie was net reg…die gehoor was net reg. Die klank was net reg. En die emosie was net reg.

Die Afstand Tussen Tyd is bekend gestel aan die Kapenaars. En dit was net die begin…

‘n Derde van my lewe gelede het ek vir twee jaar in die buiteland gewoon. Eers in ‘n huis wat na ou bierblikkies en warm stof geruik het en waarvan die voordeur nie kon sluit nie. Al was dit in ‘n baie vreemde deel van die stad was dit tog veilig. Ek het ‘n redelike goeie werk gehad, lekker vriende en genoeg Afrikaans om my ‘n leeftyd te hou. Maar iets het bly knaag.

Die huis met die stukkende voordeurslot het agter gebly na net ses maande en ‘n nuwe huis is gesoek en gekry, kompleet met blommetjies muurpapier en ‘n moerske groen en blou blom geverf teen die sitkamer dak. Hierdie buurt was op die oog af beter. Hier was selfs ‘n tipe buite huisie in die agterplaas, so ‘n entjie weg van die huis. Die huisie is skoongemaak en bo-op die rou sement vloer het stukke matte lêplek gekry. Saam het die makkers gespaar en ‘n dromstel gekoop, twee elektriese kitaar en ‘n klankversterker, ‘n amp. Aspirant musikante het hier in die buiteland geskaaf aan iets. Die Nigeriese bure moes soms kla oor die dromme, maar daar was nooit regtig probleme met hulle nie. Die onderduimshede aan hulle kant van die draad was dalk aansienlik erger as die geplof van ‘n oningestelde dromstel en die amateurs wat daarop sit en skopslaan. Hier het ons selfs wortels in die tuintjie gegroei. Die wortels was groter as wat ek ooit kon dink mens aan die buitewyke van ‘n stad kon groei. Daar was nog meer Afrikaans, wat my nog langer sou hou as een leeftyd En tog het iets bly knaag.

So het die huis met die blom teen die dak en die nors bure ook agterweë gebly en is ingeruil vir ‘n baie stywe lip plekkie in ‘n baie aangename gedeelte van die stad. Hierdie huisie was byne nuut. Twee slaapkamers in plaas van vier, maar net ek en my liefde wat tussen hierdie mure gebly het. Van tyd tot tyd was daar inwoners wat kom bly het vir ‘n paar maande op ‘n slag, maar dit als was ‘n avontuur. Dit was in daardie buurt, gedurende die laaste ses maande van my verblyf in die vreemde stad wat teen daardie tyd al my huis geword het, waar ek vriende gemaak he twat ek tot vandag nog gereeld sien. Afrikaanse mense. Daar kon ek bly, met genoeg Afrikaans om my twee leeftye te hou, maar die knaag het al deurgeknaag.

Dit was my vasteland wat my so om die nek beetgehad het. Dit was nie net die taal nie. Die taal was net die aas, die spreekwoordelike wortel voor ‘n aspirant liedjieskrywer se neus. My siel wou weer Afrika reën ruik en die blouste lug in die hele wêreld sien. My hart wou weer in harmonie klop met die hoeters en toeters van die land aan die Suidpunt waar hy gebore is. Die geknaag is lankal oor en die liggies op die alarmstelsel paneel is inderdaad ‘n klein prys om te betaal.