Abel Kraamsaal

Dis ‘n mean ou wêreld baby…

abie — Sun, 20 Nov 2011 19:00:42 +0000

Dis nie regtig so bad nie. Jy word gebore, leer loop, spel, wiskunde en allerhande ander goed wat jy either onthou of vergeet afhangende van jou liefde vir die onderwerp. Jy gaan studeer verder, of nie, kry ‘n werk en later dalk selfs ‘n loopbaan. Jy werk jou hele lewe deur en dan, as jy gelukkig is, het jy nog ‘n paar jaar oor met ‘n neseiertjie wat groot genoeg is om jou te hou tot jy dit nie meer betyds tot by die toilet maak nie. Dan’s jy op ‘n klok…apparantly.

So wat gemaak? Gaan lewe jy op ‘n eiland waar almal anyway net visvang of kyk jy hoe vinnig jy genoeg bymekaar kan kry om die tyd wat jy veronderstel is om te rus net so vroeg as moontlik te maak? Daar’s baie teorieë…maar ek dog ek deel een met julle vanaand…terwyl ek weereens op ‘n lughawe sit en wag vir 1Time om wakker te word. Ja…mens leer ook nie…die vlug was veronderstel om 10:15 op te styg op hierdie prettige Sondagaand. Ek sou 11:55 geland het en darem ‘n slapie kon deurwerk tot die week weer in alle erns op die Maandag begin. Nooit gesien nie. 1Time stuur nou ‘n sms. Sorry for the inconvenience…nou land ons eers 1:10 Maandag oggend…maak my slaaptyd aansienlik minder, maar nou ja…nog meer rede om eerder die volgende storie te koester…

‘n Hoë profiel besigheidsman brand op ‘n stadium emosioneel uit en sy dokter raai hom aan om homself uit die korporatiewe wêreld te verwyder vir ten minste 6 maande en iewers op ‘n ver afgeleë eiland te gaan bly en net niks te doen nie. Die dude skrik groot en maak soos die dokter sê. Hy pak ‘n paar besittings en vir 6 maande gaan sit hy in ‘n vissers huisie iewers op ‘n pragtige eiland waar die inwoners hul bestaan verdien uit visvang. Elke oggend staan hy vroeg op om te aanskou hoe die vissermanne hul bootjies in die water sit en ‘n dag van visvang afskop.

Hy merk dat een van die vissermanne teen 12uur smiddae reeds terug is met genoeg vis om ‘n lewe van te maak. Sy kollegas bly soms tot 5uur uit en kom terug met min of meer dieselfde hoeveelheid vis as hy wat net halfdag op die see was. Een mooi dag kan die besigheidsman homself nie meer inhou nie en stap op die halfdag visserman af. Hy komplimenteer die visserman op sy voor die hand liggende kennis van die see en sy vernuf om sommer sy hele kwota in helfte van die tyd te vang as die res van die ouens. Hy voel dat hierdie visserman, met net ‘n bietjie leiding, ‘n baie suksesvolle man kan word.

Hy begin die visserman van sy plan verduidelik. Sien, sê die besigheidsman, as jy die hele dag uitbly en dubbel die vis vang wat jy op die oomblik doen, dan kan jy binne ‘n paar maande nog ‘n skuit koop en weer jou vangs verdubbel. In plaas van om net genoeg vis te vang om jou gesin te voed en jou kinders deur skool te sit, kan jy nou begin geld maak en voor jy jouself kan kry sal jy ‘n paar skuite in die see hê en jy sal die grootste visserman op die eiland wees. Jy sal geld maak soos bossies en dan, wanneer jy oud genoeg is en baie geld gemaak het, kan jy aftree, jou besigheid verkoop en dan elke oggend net uitgaan om ‘n skuitjie vol vis te gaan vang vir jou en jou gesin se daaglikse behoeftes.

Waarop die visserman met ‘n groot frons vir hom kyk en sê…”maar dis presies wat ek nou doen”.

Ek’s nie so hot op visvang nie en petrol is duur…so totdat ek my eiland gevind het is dit maar vroeg oggende en laat aande…

Tori Amos, Londen en onse eie Juju

abie — Thu, 10 Nov 2011 15:25:27 +0000

Ek het hom probeer waarsku, maar ek dink nie hy’t die memo gekry nie. Juju is geskors. Of is hy? Is dit goeie nuus of moet ons bewend agter ons tralies sit en wonder of ons nie beter moes oplet met Die Suidlanders se skrikbewind DVD nie. Die tyd sal leer, dis wat die wonderlikste is. Ons wag en kyk met ‘n vol boks Popcorn in afwagting. Genoeg van poepolle.

Pas terug op Afrika grond na ‘n tien dag ekskursie met my gunsteling vrou, my eie een, besef ek dat daar ‘n gig om die draai is. Wel, nou nie ‘n volle Abel Kraamsaal gig nie, maar ‘n vol set saam met Freddie van Dango van Idols faam. Hy’s die act vannie aand en ek en kollega Robert Mitchley doen die voorprogram. Al tokkelend. Wat ek die meeste na uitsien is om Cafe Barcelone weer vol te sien van die verhoog af . Toe die gedagte my tref oor watse verskil Idols vir ‘n slag in my persepsie gemaak het. Eers het ons hard gerebelleer teen die instansie van kits roem, waarskynlik omdat dit nog elke keer ‘n lot pop sangers was. Hierdie keer kan ek nie wag om Freddie se cd te hoor nie, of om hom te sien perform nie. Ek het nou al ‘n paar van sy eie songs gehoor, Engelse tunes, maar bliksem, die mannetjie is met ‘n veer in die hand gebore. Geoeie tye!

Kan Suid-Afrikaners perform wonder ek toe met die gedagte van die opkomende gig en die Idols fenomeen. My antwoord het eintlik al ‘n week vantevore in Londen gekom toe ek in dieselfde rabbit hole beleef. Ek en Mev Kraamsaal sit in die Londen Apollo teater om vir Tori Amos te beloer, net laasweek. Die voorprogram is ‘n man met die naam Mark Hole. Ek vermoed die van gaan hom nog in die verleentheid laat, veral as hy nie sy verhoogpersoonlikheid opknap nie. Ek dink spontaan dat die voorprogram tonne beter sou wees as Luna Paige dit sou doen, onse eie Luna van Stellenbosch. Daar is immers ‘n oorvleuling tussen haar en Tori Amos. Gelukkig moet alles einde kry en di evoorprogram breek aan. ‘n Kwartet neem stelling in op die verhoog en die kleine Tori kom die verhoog besweef. Die paar duisend sterk teater gaan aap en raak tjoepstil. Tori sê niks. Begin net die klawers hard slaan asof sy omgekrap is oor iets. Die kwartet skop in. Die 3 viole en die tjello bring die dramatiese ondertoon wat die vertoning uit die aard van die saak flussies skep.

Sy perform die rook uit die mense uit, uit hulle stoele uit vir ‘n staande ovasie. Sy druk nog ‘n paar nommers deur tot die staande gehoor se diepe plesier en verdwyn. Tonne waarde vir geld show. Sonder ego. Een ou bulder uit die gehoor uit. “I love you Tori!”. En ek wonder. Kan Suid-Afrikaners perform? Die antwoord is definitief en beslis ja. Ons is performers gebore. Afgesien van die pop industrie wat my grensloos irriteer, skop ons bands internasionale gat. As dit nie vir die taal wal was wat ons van ander lande geskei het nie, was daar gaos. Nie net op die internasionale sport arena nie. Doe vorige sin lees effens weird met die “wal was wat” so langs mekaar, maar at least maak dit dat ek jou dalk kon maak tong-struikel.

Ek sit en dink dat ek ‘n paar bands op daardie verhoog kon neersit wat die gehoor se stoele nat sou los. Die mense sou spontaan in hulle se broeke piepie. Imagine vir ‘n oomblik, die van julle wat weet wie Bed on Bricks is, jy sit die band op ‘n Londen Apollo verhoog! Ek vermoed daar mag kits roem volg. Hoe om daar te kom, daai eerste deurbraak opening slot te doen wat jou loopbaan launch, is ‘n ander storie. Die PArlotones het dit bewys en doen dit oor en oor. Net nadat ons vliegtuig geland het uit Londen, en ek my foon aansit, lees ek ‘n Tweet van Kahn. “Just flew out of LA, landed in a dark London. And it’s only 4:30 in the afternoon! Playing Shepherd’s Bush tonight.” Die Shepherd’s Bush Empire is ‘n bitter cool venue in Londen en ons eie Parlotones rock die ballas van die venue af. Wel gedaan.

So moenie terugstaan nie, die hele wêreld is nou een groot global village. Met ons toegang tot tegnologie is jou droom dalk net om die draai. Of jou platvorm nou Idols is en of jy songs skryf in jou kamer op ‘n goedkoop staalsnaar met stickers op van Oppikoppi in die 90’s. Ons kan perform. Het jy al gesien hoe dans van ons politikuste?

Tot volgende week, of die volgende tequila…
AK

Ope brief aan Julius Malema – Want ek wonder al lank hieroor…

abie — Sun, 15 May 2011 09:14:53 +0000

Mr Malema

I’m confused. My confusion possibly sprouts from the fact that I don’t care much for politics. In saying that, I find a bigger place for politics society than I do racism. For this reason I’m not going to write this letter with any political or racist subtext.

I am a 36 year-old white South African. I was 20 when Nelson Mandela was released from jail. I thought, finally, a time for South Africa to be the best this beautiful and dynamic country can be. We’ve now spent 16 years correcting the past and alligning ourselves as South Africans, not white South Africans and Black South Africans. Hey, we have a wonderful culture of Coloured South Africans too you know.

From the White South African side we’ve really been trying hard to do everything to create our new country, a country of union, a country with a “better together that against each other” consciousness. While doing this, you’ve done nothing to support the unity of South Africans. All you’ve done is to alienate white people with your outrageous campaigns to drive hate into South Africans, white and black.

See, the more you sing, “Kill the Boer”, the more uneasy white people get and the more uneasy white people get, the more tension there is between white and black. The more tension between white and black, the more accounts of racism. You spread fear into South Africans, white and black. Tension creates fear and ultimately a feeling of having to defend ourselves against what is to come.

When you say that you want to take white owned land, you create a very uneasy and angry emotion amongst white land owners. The general idea that you put out there is that we’re not safe in our own birth country and our houses. We put up high walls and electric fencing to sleep better at night. Crime. Let’s talk crime. It has been said, but I feel I need to get it out of my system as well. When we think crime, especially violent crime, we think black person killing a white person. Not because we’re racists, because that’s what statistics say. A perception is created.

I want to appeal to you to rather stand up and help us build a unified South Africa. One where we are indeed better together. We live in a very prosperous country, one with great potential. If we all stand together, imagine what we can acomplish. Stop fighting the power that we can be together. Once we stand together, we can be stronger than ever. We’ll be a super nation. There might even be a job there for you.

Let’s write a new song…
Abel Kraamsaal

Dinderdag…

abie — Thu, 03 Feb 2011 07:36:21 +0000

Môre môre!

Wat ‘n lieflike dag…my buurman het my iets amazing geleer hierdie week…as jy dink jy’t ‘n kak tyd op aarde, dan gaan jy een hê…maar as jy dink jy’t ‘n goeie tyd…dan sal selfs die af tye beter wees…persepsie…

Anyway…sodra ek ‘n manier gekry het om mp3 files kleiner as 2MB te krim sodat mens nogsteeds kan hoor wat daar aangaan…gaan ek songs begin post…sommer ditjies en datjies wat my oor gevang het of my hare weggblaas het…

Dit lyk of my trekkery Gauteng toe klein bietjie vertraag is en dat dit waarskynlik eers teen einde van die maand gaan gebeur. Jozie, ek gaan jou stages kom natsweet…binnkort…

My tattoo artist is amper hier…so ek moet gou hol…sal later kiekies post…

Liefde en vrede!
AK

Moves en shakes in die Kraamsaal

abie — Sat, 18 Dec 2010 06:52:12 +0000

Almal daar buite…skuus vir die stilte…weereens…dit was ‘n rowwe tyd.

Die jaar is op die hond se stert om sy gat te sien en ek is geweldig bly daaroor. Volgende jaar is mos net nog ‘n kans om iets te doen…’n hoër trappie by te kom en hoër hoogtes om te bereik. So het ons ‘n klmpie goed in plek gesit om te kyk hoe die uniiverse daarop reageer volgende jaar wanneer ons die sluise oopdraai…

Eerstens, BAIE dankie aan die ouens van Rocketseed wat my vir ‘n hele jaar sponsor met ‘n kickass email banner/signature. Dit lyk befok en ek’s seker ons gaan dit lekker laat werk.

Tweedens, MOERSE dankie Rohan vir die iPhone App. Ja, as jy ‘n iPhone het, download net die Abel Kraamsaal App gratis en kyk die videos, luister die nuwe album se songs en wag vir updates om deur te kom…

Shot aan Rob Moen in Nederland wat help met connections om in België ‘n toer aan te pak volgende jaar.

NUUS: VRT Radio2 in Brussels het “Kaap” by hul playlist gevoeg en ek hoop dit help om die Kraamsaal naam in mense in die Lae Lande se ore te kry…om natuurlik te help met die beplande toer daai kant…

Kaalgat in die reën is opgeneem deur ‘n nuwe ster op die horison, Ricky Faber…en ja…terwyl julle facebook status updates gelees het , het ek met die besluit gesit om toestemming te gee daarvoor of nie…want soos julle weet, hou ek niks van sokkie treffers, backtrack baby tjoklits musiek nie. My gemoed vind dit steurend, platvloers en vlak. So het ek vir lank daaroor gedink…moet ek toestemming gee dat iemand Kaalgat kan opneem en dit ‘n beat gee…en allerhande ambient geluide bysit om dit ‘n treffer te maak…wel…na ‘n lang tyd van dink het ek besluit om dit toe te laat…vir die volgende redes…
1) Ek het die song geskryf met lirieke wat ek altyd skryf, geen rymdwang, geen herhaling van dieselfde ou simpel line nie…’n proper song wat iemand ‘n sokkie treffer in gehoor het.
2) As die song die baby tjoklits mark penetreer kan dit dalk vir my as liedjieskrywer iets beteken…al is dit net bietjie namedropping…
3) Royalties. Kritiseer soos jy wil dat ‘n musieksnob soos ek ‘n song gegee het om te pimp in ‘n sokkie treffer…musiek is vry en as iemand sukses met een van my songs het…sal die royalties inrol…viva vryhed…
4) Ek kannie wag vir die song om huge te gaan vir al die bogenoemde redes…dan het ek ten minste ‘n nice storie om by my shows te vertel…hehehehe…

Raait…vroeg in die nuwe jaar kom daar ‘n paar veranderinge aan hierdie Blog…ek het Vrydae ‘n rubriek in die Oos-Kaap Burger. As hulle reken dis cool, gaan ek ‘n link insit waar mense kan gaan luister waaroor ek skryf. Ek het vroeër vanoggend ‘n ou rubriek hier op die site geplaas oor Christoff Kotze en sy song “Jasmyn Katryn”. Ek skryf oor so baie songs, so baie videos, maar niemand kan dit ooit beleef nie…so…as Diie Burger nie te vol kak gaan wees nie…sal mense hopelik in die nabye toekoms op ‘n link click en na die site kom waar die songs sal wees waaroor ek skryf…of die videos of watookal…

Vroeg volgende jaar begin ek ook ‘n baie kontroversiële onderwerp…so kyk uit daarvoor…

Arriewarrie!
Abel Kraamsaal

Jasmyn Katryn

abie — Sat, 18 Dec 2010 06:32:57 +0000

Soms gebeur dit en jy verwag dit effens. Dan gebeur dit ander kere so geweldadig beautiful dat jou kop en jou hart gelyktydig wil bars van mooi. Die Johannesburg trippie met sy highways en vaal lug het een baie spesifieke fan van Christoph Kotze opgelewer. Sien, dit het alles so begin. Jare gelede bel Jakkie Louw my en vra of ‘n laaitie wat hy skiem mooi songs skryf, een van my Pretoria shows kan oopmaak. Ek stem in. Die laaitie kom sing en een song steek vas in my onderbewussyn. Ons praat vlugtig en sien mekaar nie weer vir ‘n goeie sewe jaar nie.
Ek sien hom laat laasjaar by ‘n platemaatskappy partytjie. Terwyl die partytjie eenkant sy eie roete volg, gaan sit ek en Christoph op die gras met ‘n kitaar. Ek vra hom om Jasmyn Katryn vir my te speel. Daai aand het ek al geweet dat wanneer hy hierdie song gaan opneem, gaan mense stilraak en luister. Maande gaan weer verby. Christoph gaan op ‘n landswye toer saam met Jan Blohm met ‘n show wat hulle” Psalms van ‘n digter” noem. Ek kan my net verbeel wat uit daardie tweemanskap kan kom en ek berus steeds met die feit dat my onderbewussyn steeds wag vir Jasmyn Katryn op ‘n cd.
Nog tyd gaan verby en mens vergeet mos wanneer tyd sy eie pretpark vir jou bring om jou besig te hou. Laasweek in Johannesburg maak ek ‘n draai by die platemaatskappy en Kobie stop my die nuwe Christoph Kotze cd in die hand. Hy noem die cd 17, waarvan die relefansie vir my ontbreek, maar iewers vermoed ek dat dit ‘n jaartal van aard is en min pla dit my ook, want daar is net een missie voor en dis om na die song te luister wat agt jaar vroeër my binnegoed omgekrap het.
Die kompakskyf word summier by my platbrein ingewurm en die iPod oorfone dien as brug tussen my en wat op my wag. Nou kyk, Christoph is geen Idols wenner nie. Dankie tog. Maar wanneer hy sy songs sing is dit die beste ding wat kan gebeur. Net een mens sal sy songs ooit kan sing soos hy dit doen, niemand anders nie. Wanneer hy begin sing oor Jasmyn Katryn, dan voel dit vir jou asof jy haar ken. Asof jy haar hier voor jou kan sien. Die lirieke is siel scalpals wat land daar waar dit saakmaak.
“Sy drink rooi rooi wyn en rook hand-rolled sigarette, sy skilder prente van gloof en genot. En samesyn is haar best kept secret soos die wierook in haar flat ontplof. En dans jy Jaasmyn Katryn tussen sad sad songs en bottles wyn? Op die horisonpad na Niemandsland, lei sy vir my tot die ander kant, tot die ander kant.
Sy’t ‘n tattoo op haar skouer van Liewe Liewe Jesus, as ‘n kind in die arms van moeder Maria.Op haar palm is die woorde van some forgotten tune en haar lippe, ja haar lippe, die weet hoe om te soen.
En dans jy Jaasmyn Katryn tussen sad sad songs en bottles wyn? Op die horisonpad na Niemandsland, lei sy vir my tot die ander kant, tot die ander kant.
En ek besef, hierdie kan heel moontlik een van die mooiste songs in Afrikaans wees wat ek nog ooit gehoor het.

Vonk Afrikaanse Musiek Toekennings

abie — Thu, 28 Oct 2010 15:18:42 +0000

Daar is dit nou so…Ons vat die Beste Alternatiewe Album van die jaar toekenning by die VAMT’s! VATSO!

Dankie aan die band:
Robert Mitchley, Wayne Davidson, Johan Willemse, Die Ware Noord, Emile Minnie, Gavin Canone.

Dankie aan Vonk Musiek:
Kobie Koen, Alfred Hoyer, Michael van Zyl, Wayne Teich

Dankie aan Lydia Winchester, my PR ma!

En laaste, maar definitief nie die minste nie…dankie aan al julle fans, almal wat al vir die afgelope 8 jaar die tjoens luister, glo in die produk en saam drome droom.

Hierdie een is vir julle almal!

Vonk Musiek Toekennings

abie — Wed, 25 Aug 2010 06:43:35 +0000

De Afstand Tussen Tyd is genomineer in twee kategorieë, Beste Rock Album en Beste Alternatiewe Album!

Musiektande

abie — Wed, 25 Aug 2010 06:39:59 +0000

My musiekale melktande is geslyp met die musiek wat ek in my onmiddellike omgewing gehad het as kind. My pa was groot op sy musiek en het volgens familiestories homself sommige aande op ‘n ou bandopnemertjie opgeneem terwyl hy Neil Diamond covers gesing het. Ek glo nie hy het hierdie opnames ooit weggestuur nie. Hy het waarskynlik die volgende oggend daarna geluister en besef dat die inspirasie dalk groter was as die gladde uitvooering daarvan. Inspirasie en selfvertroue kom mos maar laat aand en oorbluf soms die paraatste siel. Ek giggel soms in my eie mou om te wonder wat sou gebeur het as my eie pa daai bandjies ingestuur het na ‘n platemaatskappy en iemand het iets gehoor waarmee hulle kon werk. Bid jou aan. ‘n Neil Diamond sanger in Suid-Afrika. Dalk sou ek en my sussie dan van tyd tot tyd vakansies in ‘n toerbus moes deurbring terwyl die ou man die skares laat swymel met sy stem. Soos die geluid wanneer ‘n naald oor ‘n viniel plaat krap, so het daardie droom nooit gerealiseer nie en nou nog wanneer my ouers en hul vriende saam see toe gaan, word die kitaar ingepak vir ‘n bietjie Neil Diamond.
Dit was ook darem nie net Neil Diamond wat ons huis en my ore vermaak het nie. Daar was ‘n seleksie amper so groot soos tannie Ina Paarman se reeks speserye. Bread, Creedence Clearwater Revival, Leonard Cohen, Beatles, The Who, Laurika Rauch, David Kramer en vele vele meer. Alhoewel die diversiteit van die musiek in my ouerhuis my musikale bewussein op daardie stadium van hoek tot kant volgepak het, het ek geen idée gehad wat nog agter die musiek gordyn wegkruip nie. Ek het nie geweet van die bestaan van die Rolling Stones nie. Die Sex Pistols kon netsowel ‘n motorfiets bende wees. Soos vandag was daar sekerlik honderde groepe reg oor die wêreld waaroor ek mal sou wees as kind en terselfdertyd het ek nie van die bestaan van daardie groepe gewis nie.
Al hierdie musiek in die huis het my twee baie belangrike punte laat besef. Ek het geleer van die ritme van musiek. Nie net die musikale ritme wat die instrumente maak nie, maar die ritme wat gevorm word deur die lirieke en dat die woordjies in balans moet wees met die musiek. Hoe sterker hierdie balans, hoe makliker is dit op die oor. Maak nie saak watse tipe musiek dit is nie. Hierdie balans, hierdie simbiotiese wisseldeling moet so naby moontlik aan perfek wees vir die song om te werk. Ook het ek die verskillende style van musiek begin agterkom. Blues het ‘n tipe struktuur. Ballades het ‘n tipe struktuur en as mens by hierdie strukture hou en leer hoe om hulle te speel en te voel terwyl jy dit speel, dan kan jy sowaar jou aanleg met die pen toets. Dan kan jy sien of die woordjies wat jy by die musiek sit iets gaan beteken vir iemand en of dit hol simbale gaan wees.
Die ander wonderlike konsep wat ek as laaitie in my ouerhuis geleer het, is dat dit moontlik is om bleddie lekker musiek in Afrikaans te kan maak. Die impak van die besef was nie so groot nie, want dit maak mos sin. Maak nie saak watter taal jy beet het nie, musiek kan jy daarin maak. Ek’s nie seker hoe vleiend dit moet wees om musiek in vreemde tale te luister nie, maar daarby kan ons nog ‘n draai maak. Ek dink dit was bloot die feit dat dit moontlik is wat my aangetrek het. Hoe opwindend. Dit was amper dieselfde gevoel om in Afrikaans te skryf en musiek by die resep te voeg soos dit sou wees om ‘n kaart te ontsyfer wat die pad na ‘n verborge skat uitwys. Die gevoel wanneer jy begin skryf en nie ‘n idée het waar dit jou gaan neersit aan die einde nie is fenominaal. Jou eie avontuur met die pen as jou sweep. Dis nou natuurlik as jy jouself as ‘n tipe Indiana Jones sien. ‘n Musikale avonturier. Ek hoop dat die invloed van musiek in my huis, my kind se bewussein eendag so sal stimuleer dat sy nie net sal dink dat dit moontlik is om in Afrikaans te skep nie, maar dat enigiets eintlik moontlik is. Swaai net die septer.

‘n Nuwe seisoen

abie — Sat, 17 Jul 2010 12:18:55 +0000

Almal dra ‘n jas, ‘n jas wat netjies pas. Wel, soms netjies pas. Want sommige kere druk daai jas so dat jy net nie meer met hom kan saamleef nie. Dis juis hierdie drukkende gevoel van die jas wat my orent het die afgelope paar nagte. Leef ons soms nie ons drome of ons roeping uit net omdat ons bang is ons is verkeerd daaroor? Ek begin wonder of ons almal vasgevang is in ‘n maalkolk van konformie om in die links-regs-links-regs gemaksone te bly. Sommiges het tog hul roeping gevolg en of hulle nou skatryk is of brandarm, hulle volg hul roeping en dit maak hulle geweldig gelukkig. Geen wonder daar’s so baie padwoede nie. Verbeel jou om vir veertig jaar in ‘n jas te wees wat jou druk, net omdat jy bang was om jou gunsteling jas in die reën aan te trek. Ter wille van oorlewing. Laat mens wonder.
Baie dinge maak skielik sin. Baie verbaas selfs. Ek het ‘n vriend wat heeldag sit en staar na ingewikkelde syfers en ontleed hierdie syfers om as sinvolle bydrae toegedien te word tot een of ander groot besluit. Iewers. Waa rmy oë lankal moed sou opgee en my grysstof heelwaarskynlik sou oorkook, is hy dol daaroor. Dit werk vir hom. Dit doen iets vir hom. En dis waarskynlik hoekom hy dit doen. Vra hom hoe dit by die werk gaan en hy skroom nie om te sê dat dit goed gaan nie. Ek dink nie daar is iets anders, behalwe ‘n internasionale spioen natuurlik, wat hy graag eerder sal doen vir ‘n lewe nie. Aan dieselfde kant van die skaal, maar wêrelde verwyderd van syfers en ontledings sit ‘n handjievol vriende wat ook hul roeping gevolg het. Hierdie groepie vriende deel ook daardie saligheid in die siel wat dit bring om jou toe te wy aan jou roeping.
Doer anderkant, aan die oorkant van die spreekwordelike skaal is die minder gelukkiges. Mense wat ‘n keuse gemaak het om dalk die veilige pad te kies. Miskien was dit druk van buite wat hulle in ‘n rigting laat beland het. Dis selfs ‘n moontlikheid dat hulle per toeval iewers beland het en ‘n lang lewe daaraan gewy het. Hoe dit okal sy, hierdie gedeelte van die samelewing ry in die veilige baan en droom van die dag wat alles net kan klaar wees en hy sy droom kan volg. So gaan die lewe soos ‘n silent movie verby en drome bly presies dit, drome. Daar is ‘n ander fenomeen wat miin mense aan dink. Dalk breek ek iewers ‘n seel. Daar is musikante wie se roeping nie musiek is nie. Presies soos ‘n dokter se roeping dalk sou wees om ‘n motorwerktuigkundige te wees. Musiek, soos baie ander beroepe het toevallig een van daardie wonderlike beroepe geword wat jy met baie sukses kan beoefen met de regte resep. Roeping of te nie. Soos daar mense in ouditeursposte vasgevang voel is ek seker sit daar ‘n paar sangers met dieselfde gemoed. Ter wille van oorlewing.
Vir oulaas, net voor my gedagtegange my verlaat tel ek my selfoon op en flits deur die name. Ek verbeel Jacques Arendt van BayFM as ‘n bankklerk wat droom van musiek met mense deel. Ek sien my tattoeer kunstenaar vriend as ‘n ouditeur wat orals op sy offisiële briefhoofde dramatiese grafiese tekeninge doen en daarvan droom om sy kuns op mense se lywe te verewig. En dan sien ek myself. Skuldig aan presies dieselfde. Die jas was al te lank in die kas. Die jas kom uit, al reën dit vir ‘n rukkie.

Paar Gig datums voor ons met die Lentetoer afskop…

5 Augustus – Die Boer, Durbanville (vol band)
6 Augustus – Balke, Worcester (vol band)
7 Augustus – Dorpstraat, Stellenbosch (vol band)

Hou julle oë oop vir die afskop van die Lentetoer In Bloemfontein die 26ste Augustus by Die Aasvoëlklub! Nog datums volg…